Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να ατενίζει τη θάλασσα ή τον έναστρο ουρανό, όντας σε καλοκαιρινές διακοπές, και να ονειρεύεται πώς θα ήταν αν...

... αν άλλαζε τόπο διαμονής, αντικείμενο απασχόλησης, κύκλο συναναστροφών, σύντροφο, νοοτροπία, φιλοσοφία ζωής;

Το καλοκαίρι έχει τη μαγική ικανότητα να ξυπνά όνειρα και κρυμμένες επιθυμίες σε όλα τα επίπεδα και δεν είναι διόλου τυχαίο. Η απόσταση από τα συνήθη τοπία και από τον καθημερινό εντατικό ρυθμό ζωής, το διάλειμμα από πρόσωπα και πράγματα, η επαφή με τη φύση, ο ύπνος, η εξερεύνηση άγνωστων προορισμών, όλα αυτά ξεμπλοκάρουν τη σκέψη και την ψυχή, ανοίγοντας οπτικές που είτε δεν είχαμε είτε δεν βλέπαμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που με αφορμή μια ανάλογη κατάσταση άλλαξαν κατά 180ο μοίρες τη ζωή τους. Έχουμε όλοι φίλους ή φίλους φίλων που άφησαν μια επιτυχημένη καριέρα και ξεκίνησαν κάτι νέο, ή μετακόμισαν εκτός Αθηνών ή και εκτός Ελλάδος ή έκαναν μια νέα αρχή σε επίπεδο σχέσεων. Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, αλλά χωρίς ρίσκο εξελίσσεσαι, προχωράς; Επιπλέον, είναι άραγε πιο εύκολο – ψυχικά - να μένεις στα συνηθισμένα και ασφαλή που όμως έχουν κάνει τον κύκλο τους και δεν προσφέρουν χαρά πια;

Καθώς βρίσκομαι για άλλη μια φορά στη Σαντορίνη, μου έρχεται στο νου κάτι που μου είχα ακούσει από πολλούς ντόπιους, όταν πριν 3 χρόνια είχα κάνει ένα ρεπορτάζ για τον «Ταχυδρόμο» με θέμα τους ανθρώπους που ήρθαν για λίγο και έμειναν για πάντα, αλλάζοντας τη ζωή τους. Είχαν πει πολλοί ότι όταν κοιτάς στο πέλαγος την Καμένη, το ηφαίστειο, είναι σαν να κοιτάς μέσα σου. Αυτή η μαύρη κουκκίδα ή θα σε συντρίψει ή θα σε κάνει να δεις ποιος πραγματικά είσαι. Κατά βάθος όλοι το ξέρουμε. Όμως το ακούμε, όταν βγαίνει στην επιφάνεια και μας μιλάει;

Ένα καλοκαίρι πριν αρκετά χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει στο πλοίο ένα αγαπημένο μου ταξιδιωτικό περιοδικό και να λέω στην τότε παρέα μου «Πόσο θα ήθελα να γράφω ταξιδιωτικά άρθρα! Και νιώθω ότι θα το έκανα καλά!». Λίγο μετά τη στιγμή που το είπα άρχισα να νιώθω κάλπικη, γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα αυτή την επιθυμία και την εξέφραζα. Αλλά μια ο φόβος της αποτυχίας, μια το ότι δεν ήμουν πλέον φοιτήτρια να «δικαιούμαι» πειραματισμούς, το αποτέλεσμα ήταν ότι ο ενθουσιασμός παρέμενε στιγμιαίος, η φούσκα της αυτοπεποίθησης ξεφούσκωνε γρήγορα και δεν μετουσιωνόταν σε αποφασιστική δράση. Και εκείνη τη φορά, εκείνο το καλοκαίρι με βαρέθηκα. Βαρέθηκα να λέω «από Δευτέρα δίαιτα!» και η Δευτέρα να μην έρχεται ποτέ. Και δεν το άφησα το συναίσθημα αυτό να ξεχαστεί σαν όνειρο θερινής νυκτός, αλλά το κράτησα, το φρόντισα με τρέξιμο και κόπο κι έναν χρόνο μετά το είχα κάνει πραγματικότητα.

Είναι αυτό το σημείο καμπής, κορεσμού και συνειδητοποίησης συνάμα, που πλέον δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από υπαρκτά και μη εμπόδια. Γιατί πάντα θα υπάρχουν δικαιολογίες. Και έτσι θα ζεις σε ένα μόνιμο «αν...». Και τότε συνειδητοποιείς ότι ο μόνος αντίπαλός σου είσαι εσύ. Ισχυρός αντίπαλος, αλλά εξίσου ισχυρός και ως σύμμαχος.

Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να ονειρευτεί αυτό το καλοκαίρι, ειδικά φέτος το χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Και ας μην ξεχνάμε ότι το όνειρο είναι μόνο η αρχή...